Ο ουρανός είναι γκρίζος, φυσάει ένας ψυχρός άνεμος που παρασύρει, με ένα μελαγχολικό «τιν» «τιν», ένα άδειο τενεκεδάκι αναψυκτικού στο οδόστρωμα της Εθνάρχου Μακαρίου και η φωνή του Παναγιώτη Π., 63 ετών, που επέμενε μέρες γι’ αυτή τη συνομιλία («Θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Οχι για μένα, για το άτομό μου, αλλά για όλους σαν εμένα») βγαίνει βραχνή, ισχνή. «Νιώθω ταπεινωμένος, ένα...
